Pamiętnik z elementami dziennika spisany przez dziennikarza radiowego i prezentera telewizyjnego, syna znanego większości Polaków Zygmunta Chajzera. Tekst – jak wyznaje autor – powstaje w najtrudniejszym momencie jego życia i pełni funkcję terapeutyczną. Dlaczego zostaje opublikowany? - by upamiętnić dziecko, którego już nie ma, lecz także by pomóc czytelnikom, którzy znajdują się w trudnej sytuacji życiowej, w dołku, z którego ciężko wygrzebać się o własnych siłach. Autor opowiada w książce różne anegdoty z własnego życia, dzieli się pasjami, lecz przede wszystkim problemami, zwierza się z tego, co boli. Depresja i apatia oraz szukanie motywacji i silnych doznań to przeplatanka, która cechuje codzienne życie Filipa Chajzera. Cezurę, przełomowy moment biografii stanowi śmierć syna, który ginie w wypadku samochodowym. Dziennikarz opisuje swoje zmagania z cierpieniem po stracie dziecka. Pamiętnik z tego okresu przepełniony jest bólem i smutkiem, przerywanym na chwilę wspomnieniami szczęśliwych chwil. Znaczący fragment książki stanowi zapis żałoby i ostatnią rozmowę z Maksem, która odbywa się na przestrzeni miesiąca po tragicznym wypadku. Wiele szczerych słów pada o depresji i jej wpływie na życie zmagającego się z nią człowieka. Autor dzieli się z czytelnikiem opowieścią o walce z przeciwnościami losu, a także z własnymi demonami, o tym, że nigdy nie wolno się poddawać, nawet w tych strasznych momentach, w których świat wali się nam na głowę. O czym jeszcze jest ta książka? - o nieprzewidywalności życia i o miłości, która jest silniejsza i trwalsza niż śmierć. Książka – spowiedź, książka – autoterapia to określenia, które pasują do tego intymnego tekstu Filipa Chajzera. Całość napisana językiem potocznym i nie stroniącym od wulgaryzmów, ale z pobrzmiewającym od czasu do czasu humorem w słodko-gorzkiej odmianie. Według uznania. Oprawa miękka, klejona, wewnątrz fotografie z prywatnego archiwum autora.