Hanna Flara, będąca doświadczoną kuratorką sądową, w swojej debiutanckiej książce przytacza sytuacje z wizyt, które odbyła w czasie wykonywania swojej pracy. Żeby dostać nadzór kuratora trzeba popełnić przestępstwo, dlatego nie ma się co dziwić, że wizyty nie należą do przyjemnych. Pełno tu opisów wprawiających w dyskomfort, w końcu kuratorka musi odwiedzać mieszkania, które chciałoby się omijać szerokim łukiem. Każdy rozdział to relacja z wizyt u innego podopiecznego. Poznajemy ich historię z perspektywy kuratorki, która musi mieć do czynienia z najgorszymi patologiami, jakie istnieją w polskich domach. Wśród nich są osoby z różnych środowisk – kuratorka nadzoruje rodziny patologiczne i przemocowe, w których alkohol i jego skutki widać i czuć już z klatki schodowej, ale także osoby majętne, mieszkające pod przykrywką „dobrego domu”, a nawet osoby duchowne. Kuratorka pojawia się zatem i willach i melinach. W każdym przypadku musi zachować zimną krew i reprezentować powagę sądu. Nie może okazać słabości, mimo że w głębi duszy jej podopieczni wzbudzają w niej strach lub wstręt. Hanna Flara opisuje swoje doświadczenia w przejmujący sposób, historie ubogacają jej przemyślenia na temat winy i kary. Relacje z wizyt kuratorskich zadziwiają, otwierają oczy na zło, które może dziać się wszędzie. Jest to bardzo ciekawa książka, dla czytelników o mocnych nerwach, interesujących się kryminalistyką lub chcących poczytać o ciemnej stronie polskiego społeczeństwa. Książka warta uwagi. Polecam. Oprawa miękka, klejona.