O czym drzewa w Bieszczadach nie szumią : ocalona z Sobiboru

Książka

W koszyku

oceń

O czym drzewa w Bieszczadach nie szumią : ocalona z Sobiboru / Krzysztof Potaczała. - Wydanie I. - Kraków : Znak, 2025. - 381, [3] strony : faksymilia, fotografie, ilustracje, portrety ; 22 cm.

(Znak Horyzont)

Autor

Potaczała Krzysztof Autor

Forma i typ

Książki Literatura faktu, eseje, publicystyka

Temat

Hanel, Salomea (1916-?) Sobibor (niemiecki obóz zagłady) Holokaust Ocaleni z Holokaustu Powstanie w Sobiborze (1943) Więźniowie obozów Żydzi Sobibór (woj. lubelskie, pow. włodawski, gm. Włodawa) Ustrzyki Dolne (woj. podkarpackie)

Gatunek

Reportaż historyczny

Dziedzina i ujęcie

Historia

Krzysztof Potaczała to reporter, którego znamy z wielu opracowań na temat przeszłości Bieszczad. W najnowszej książce wcielił się w detektywa, próbującego zrekonstruować losy kobiety niegdyś mieszkającej w jego rodzinnym mieście. Tajemnicza Salomea razem z rodzicami - dość ortodoksyjnymi, ale też otwartymi Żydami - mieszkała właśnie w Ustrzykach Dolnych. Jej dzieciństwo i młodość przebiegały dość typowo jak na tamte czasy i region, w którym przyszło jej żyć. Koegzystencja przedstawicieli kilku różnych grup etnicznych – Polaków, Żydów i Ukraińców – obfitowała wprawdzie w różnego rodzaju konflikty, na ogół mniejszego kalibru, ale nic nie wskazywało na to, że nad tą mozaiką narodowościową unosi się złowieszczy cień. Wszystko zmienił wybuch II wojny światowej. Rodzina Salomei i jej żydowscy sąsiedzi z dnia na dzień doznawali coraz większych upokorzeń i tragedii, których zwieńczeniem było umieszczenie w nazistowskim obozie zagłady w Sobiborze. Salomea jako jedyna przedstawicielka swojej rodziny przeżyła ten koszmar dzięki temu, że podobnie jak kilkuset innym więźniom tego przybytku grozy, udało jej się zbiec podczas powstania i masowej ucieczki 14 października 1943 r. Nigdy

później nie wracała do wspomnień z tego okresu. Nie opowiadała o tym nawet jedynemu synowi. Pamięć o jej osobistym doświadczeniu Holocaustu umarłaby razem z nią, gdyby nie dociekliwość i niezrażona niczym pasja Krzysztofa Potaczały, który próbuje odszukać jej syna i namówić go na wspólne odkrywanie bolesnej historii. Autor używa dość oszczędnego, ale równocześnie bardzo sugestywnego języka. Styl wypracowany w dziennikarskiej praktyce sprawia, że czytelnik niemal namacalnie odczuwa lęki, nadzieje i stany skrajnego wyczerpania, które towarzyszyły ofiarom Zagłady. Nie jest to lektura łatwa, zmusza nas do konfrontacji z najbardziej bolesnymi aspektami ludzkiej egzystencji. Ale, co istotne, autor nie pozostawia nas jedynie z obrazami przytłaczającej tragedii. To również opowieść o harcie ducha i o tym, że pamięć ma moc przetrwania i ocalenia. Gorąco polecam. Oprawa twarda, szyta. AK

Wersja elektroniczna (Rekord w katalogu online biblioteki)

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Wypożyczalnia główna

Wszystkie egzemplarze są obecnie wypożyczone: sygn. 94(100)"1939/1945" [lok. Główna - Wypożyczalnia] (1 egz.)

Strefa uwag:

Uwaga dotycząca bibliografii

Bibliografia, netografia na stronach 373-380.